Irena Sendlerowa urodziła się w 1910 r. w Otwocku; jej ojciec Stanisław Krzyżanowski był lekarzem-społecznikiem i działaczem Polskiej Partii Socjalistycznej. Przed wojną studiowała polonistykę i działała w PPS. Podczas okupacji hitlerowskiej była pracownikiem opieki społecznej; w przebraniu pielęgniarki nosiła do getta jedzenie, leki i pieniądze. Po decyzji Niemców o likwidacji getta Sendlerowa rozpoczęła wraz z współpracownikami akcję wyprowadzania stamtąd dzieci i umieszczania ich w polskich rodzinach, sierocińcach i klasztorach - uratowała w ten sposób 2500 dzieci, zaszyfrowana i ukryta w słoikach dokumentacja ich danych przetrwała wojnę. Od jesieni 1943 Sendlerowa kierowała Referatem Dziecięcym Rady Pomocy Żydom "Żegota", 20 X 1943 r. została aresztowana przez gestapo i poddana torturom na Pawiaku. Uniknęła rozstrzelania dzięki wpłaconemu przez "Żegotę" okupowi. Po 1945 r. pracowała w wydziale opieki miasta stołecznego Warszawy. Współtworzyła domy dziecka i domy starców oraz dzienne pogotowia dla dzieci. Opiekowała się tzw. gruzinkami, dziewczynami, które oddawały się prostytucji na gruzach Warszawy. W 1949 r. ciężarną Irenę przesłuchiwano na UB; jej synek urodził się za wcześnie i umarł po kilku tygodniach.

W 1963 r. umarło jej drugie dziecko, 12-letni Adaś.

Irena Sendlerowa została uhonorowana m.in. tytułem Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata oraz Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Stowarzyszenie Dzieci Holocaustu zamierza zgłosić jej kandydaturę do pokojowej nagrody Nobla. Kilka lat temu uczennice szkoły w Uniontown (Kansas) wystawiły własną sztukę teatralną opowiadającą o Irenie Sendler, zatytułowaną "Życie w słoiku". W październiku Irena Sendlerowa odbierze przyznaną jej właśnie Nagrodę im. Jana Karskiego "Za Odwagę i Serce".